[عنوان ندارد]

یک بیماری ای هست به اسم بیش از حد واقع بینی ِحاد ...این بیماری لا علاج با بالا رفتن سن ایجاد میشود ...و خیلی سریع پیشرفت میکند و تمام وجود شخص بیمار را تحت  الشعاع قرار میدهد ...این بیماری نخستین جرقه هایش را در سنین جوانی و نوجوانی میزند ...باعث تاسف است به طورتقریبی۹۵٪کل آدم ها به این بیماری مبتلا شده اند  و ...میشوند....واقعیت ِدردناکیست اما،این بیماری در زن ها شایع تر است....

از علائم این بیماری :فراموش کردن رویاهای ِبزرگ،خندیدن به جمله ی  "غیرممکن،غیر ممکن است"،همرنگ جماعت شدن،احساس ِعجیب بزرگ شدن،تمام تلاش برای دور شدن از خود واقعی،خیانت محض به کودکی های ِناب.،کاهش تحرک ذهنی و جسمی،دیوانه پنداشتن آدمهایی که با صدای بلند میخندند و آبنبات لیس میزنند...

و....

اگر مراقب ِخودت نباشی و هوای آلوده ی اجتماع را زیاد ِاز حد استشمام کنی ...اگر نخندی ...اگر بچه گانه رویا پردازی نکنی ...اگر گاهی-فقط گاهی-خودت را جای شخصیت کارتونی ِمورد علاقه ات فرض نکنی ... اگر یادت برود که درکودکی چه شجاعتی برای پس گرفتن ِعروسک ِمورد علاقه ات از پسر همسایه  داشته ای ...اگر یادت برود که معجزه ها همیشه اتفاق میافتند ...اگر به نظرت آرزوهایت خیلی دور باشند ...اگر به جریان عادی شدن بپیوندی ...

آنوقت مریض میشوی ...